Relatietherapeut gezocht de juiste handvatten te geven voor het verbeteren van onze relatie

Toelichting op onze situatie
Mijn man en ik zijn 7 jaar getrouwd. De afgelopen 4 maanden woon ik niet meer thuis, omdat ik niet verder kon in de situatie zoals hij was.
We houden heel veel van elkaar, daar zal het absoluut niet aan liggen. We kunnen ook nog altijd ontzettend met elkaar lachen en lekker slap kletsen over van alles.
Ik denk dat het vooral spaak loopt op de communicatie.
We begrijpen elkaar wel, tot op een bepaalde hoogte (en als het niets persoonlijks is). We beleven dingen alleen heel anders. We beseffen wel dat daar uiteraard een verschil hoort te zijn, omdat mannen en vrouwen anders redeneren. Maar het gaat een stuk verder dan dat.
Als we iets proberen te bespreken wat persoonlijk is, raken we meestal gelijk gestrest omdat we ons beiden aangevallen voelen, en we komen er daarna meestal ook niet uit. Dat zorgt voor veel frustratie, want we willen juist graag alles open en eerlijk bespreken. We willen juist zo graag dingen van elkaar begrijpen en alles uitpraten.
Omdat we in het verleden allebei in ons vertrouwen beschadigd zijn, is het moeilijk om op een vernieuwende manier met elkaar om te gaan of de manier van gesprekken over een andere boeg te gooien.
Daarnaast hebben we beiden wat moeite met ons zelfbeeld. Ik ben van nature conflict vermijdend, en ook al is mijn man is een ontzettende goedzak, als hij zich aangevallen voelt stelt hij zich dominant op. Ik weet dat dit voortkomt uit zijn verleden en daardoor neem ik het hem niet kwalijk, maar dat maakt niet dat ik er opeens goed mee om kan gaan.
Dit heeft er ook voor gezorgd dat dingen scheef zijn gegroeid in de relatie.
Ik hield zoveel dingen binnen en ontplofte achteraf. En dan dacht mijn man: waar komt dit opeens vandaan? Wist hij veel waar ik allemaal mee zat. Het koste me teveel om elke dag een discussie aan te gaan. Daarbij ben ik mezelf voorbij gegaan.
Nu zitten we dus vast, en omdat ik zo erg bezig ben met mezelf te vinden en revalideren (kreeg 2 jaar geleden fibromyalgie) is er eigenlijk geen ruimte meer voor zijn behoeftes en wat hij wil. Dat vind ik niet eerlijk voor hem.
We balen ontzettend dat het niet lukt, en forceren onszelf nu al jaren om er iets van te maken. Op allerlei manieren.
Ik weet zeker dat mijn man ook alles doet wat in zijn macht ligt om het goed te doen, en daarbij zichzelf vaak onrecht aan doet. Ik denk dat we twee gebroken mensen zijn die elkaar willen fixen, en daarmee elkaar nog meer pijn doen omdat we niet weten hoe.
Hopelijk vinden we iemand die ons de juiste handvatten kan geven.