Relatietherapeut gezocht om onze vaste rollenpatronen te doorbreken en dat mijn man wat positiever in het leven kan staan ons gezin

Plaats; Bant, onderin Friesland is voor ons ook goed te bereiken

Soort coaching: relatietherapie

Toelichting
Wij zijn 17 jaar getrouwd, 25 jaar samen en hebben twee puber kinderen die ook hun eigen uitdagingen hebben. Een meisje met ADD en een jongen met PddNos/MCDD. Al aantal jaren gaat onze relatie moeizaam.Wij praten niet over echt belangrijke dingen, alleen over het werk en praktische zaken.

Ik (vrouw) hou eigenlijk maar altijd mijn mond om de goede vrede te bewaren. Ik heb al een wel aantal keer aangegeven dat er echt iets moet veranderen, maar dit lijkt hem niet te raken of hij lijkt het niet serieus te nemen. Hij neemt dan een bloemetje mee, zegt drie weken heel vaak lieve dingen en dan is het klaar. Hij zal nooit vragen, hoe sta je er nu in of zijn we weer oke. Dat voelt voor mij als desinteresse of niet serieus nemen.

Hij neemt nooit initiatief tot iets leuks samen, ik wel. Ik heb dat ook nodig voor mezelf overigens. Hij zit het liefst op de bank voor de tv, ik ga er het liefst op uit. Ons energie niveau ligt mijlenver uit elkaar. Ik ben altijd positief en meestal vrolijk. Hij is altijd negatief en mopperig. Die negativiteit kost mij ook een hoop energie. Het voelt voor mij of wij
uit elkaar zijn gegroeid, ik heb mij flink ontwikkeld door de loop van de jaren, hij minder, of een ander kant op. Alles wat er in een huishouden of met kinderen geregeld moet worden doe ik. Ik ben mij ervan bewust dat ik dat zelf zo heb laten ontstaan natuurlijk. Nu kinderen groter zijn heb ik meer tijd voor mezelf en daardoor ook tijd om daarover na te denken en is dit allemaal naar boven gekomen. Ik zou willen dat hij een beetje voor mij zorgt en zich bekommert om mijn welzijn. Nu toont hij wel meer betrokkenheid met de kinderen, maar ik kan er niks aan doen dat dit voor mij voelt als 'je deed het eerst niet, laat nu ook maar'.

Bij anderen is hij wel vrolijk en gezellig. Waarom dit thuis niet zo is kom ik niet achter, omdat wij niet kunnen praten over dat soort dingen, dan wordt hij boos en zegt niks meer. Ik heb het gevoel alsof hij mij niet helemaal goed kent. Ik denk wel eens, wat zou hij over mij zeggen op mijn begrafenis? Of, zou hij dit gezin kunnen runnen en voor mij zorgen als ik dat echt nodig heb?

Als ik probeer iets aan te kaarten kaatst hij direct een beschuldiging terug, 'maar jij ook'. Dus tot een constructief gesprek komt het nooit en denk ik snel 'laat maar weer', ik hou niet van ruzie. Ik voel dat ik afstand aan het nemen ben en ik weet eigenlijk niet of ik dat wel wil. Ik vind mijn kinderen belangrijker dan mijzelf en mijn zoon heeft een stabiele gezinsbasis
nodig. Daarom zou ik hulp willen zodat deze dingen eens uitgesproken kunnen worden zonder directe ruzie en ik zou ook willen dat hij zich eens durft te uiten. Ik zou hulp willen in het doorbreken van onze vaste rollenpatronen en zou hem gunnen dat hij wat positiever in het leven kan staan en betrokken raakt in ons gezin.

Dat is het wel in het 'kort'. Dit is ook mijn initiatief en dat heb ik ook nog niet met hem gedeeld.
Wij wonen in Bant, onderin Friesland is voor ons ook goed te bereiken.

Deadline: op korte termijn