Relatietherapeut gezocht om steun bij elkaar vinden, verbinding te behouden terwijl we allebei aan het overleven zijn

Achtergrondinformatie
Vanaf juni 2009 samen. 29 juli 2011 getrouwd.
1 Maart 2012 Eerste Kindje gekregen, 30 juli 2013 Tweede kindje gekregen.

Na maanden kwakkelen is bij mijn man begin maart een depressie geconstateerd. De depressie zorgt voor veel spanning in de relatie. Ik kan niet goed reageren en weet hier niet goed mee om te gaan. Alles wordt ervaren als een aanval. Communicatie is een groot probleem.
Dubbel pech: Twee weken geleden is bij mij Diabetes type 1 geconstateerd. Een bittere pil.

Wij kunnen geen steun bij elkaar vinden en vinden het moeilijk om de verbinding te behouden terwijl we allebei aan het overleven zijn. Onderling is veel frustratie en teleurstelling omdat we niet elkaar kunnen bieden wat we nodig hebben. Dit drijft een wig tussen ons.

Hulpvraag 1:
Hoe kunnen wij tijdens deze periode waarin we allebei ziek zijn toch de verbinding behouden en niet nog meer afstand van elkaar nemen?
Wij hebben veel miscommunicatie en kunnen onze verwachtingen naar elkaar niet goed duidelijk maken. Daarnaast hebben wij moeite om begrip voor elkaar op te brengen en lijkt alles een wedstrijd.
We nemen geen tijd meer voor elkaar. We hebben geen oog voor elkaar. Onze relatie trekt ons beiden helemaal leeg. Precies ook nu, nu we allebei niet in onze kracht staan.

Mijn man wijdt zijn depressie aan onze slechte relatie. Dat maakt het ook moeilijk. Wij zijn op zoek naar energie krijgen/geven van onze relatie ipv dat alles nu alleen maar energie kost. Soms lijkt afscheid nemen makkelijker.

Ik heb het gevoel dat zonder therapie dit een kansloze etappe is.Ik sluit mezelf af omdat ik zo uitgeput ben, steeds gekwetst word en ik nu niet met de problemen van hem kan dealen. Ik voel dat ik naast het accepteren van mijn Diabetes ook alle andere ballen in de lucht moet houden. Alleen. En ik neem hem dat kwalijk, hoe onredelijk dat misschien ook is.

We hebben naast de bovenstaande problemen ook een pittige periode achter de rug. Afgelopen 5 jaar zijn we ouders geworden en dit heeft ook een behoorlijke wissel op onze relatie getrokken. Binnen die 5 jaar ben ik ook flink ziek geweest en heb ik naast moeilijke zwangerschappen 3 operaties ondergaan. Ook tijdens deze momenten was het moeilijk om er voor elkaar te zijn.

We zijn allebei erg ambitieus en vinden werk ook belangrijk. De balans werk-gezin en jezelf is een die moeilijk te vinden is. Daarnaast lijkt ook dat wel een strijd. (Wie mag het meest werken, wie zorgt er voor de kinderen/huishouden) Dit is een lopende discussie die ook veel energie vreet omdat er eigenlijk geen beslissing wordt genomen en we allebei vooral kijken wat goed is voor onszelf in plaats wat goed is voor ons samen als gezin/stel.

Hulpvraag 2:
Verdere verdieping in onze relatie en hulp bij intrinsiek onderzoek of wij nog wel bij elkaar passen
Passen we nog wel bij elkaar met de ambities die we hebben en kunnen we elkaars mindere kanten echt accepteren en omarmen? Heel eerlijk gezegd is dat een grote vraag.
We missen nu gelijkwaardigheid en het respect voor elkaar. We vinden momenteel en misschien al heel wat langer geen aansluiting bij elkaar. Ik baal daar ontzettend van. Juist nu de jongste bijna naar school gaat, we komen eindelijk uit die babytijd en er komt meer ruimte in het gezin voor jezelf maar ook voor elkaar. En juist nu kunnen we elkaar niet vinden. Dat is frustrerend en een teleurstelling. Dit speelde al voor de diagnose van mij en tijdens de depressie van mijn man.
Dit willen we ook graag oplossen.

Kortom, genoeg om over te praten. Kan iemand ons hierbij helpen?