Relatietherapeut gezocht: We waren best jong (14 en 15) toen we elkaar leerden kennen en zijn 8 jaar bij elkaar...

Plaats: Haaksbergen

Soort coaching: relatietherapie

Toelichting
Beste heer/mevrouw,
Onze relatie zit in een dip. We hebben nu 8 jaar een geweldige relatie en tijd met elkaar gehad. We zijn al best jong bij elkaar gekomen, zij was 14 en ik 15. We zijn op ons 18e en 19e gaan samenwonen in een huurhuisje. Daar 1,5 gezeten te hebben, hebben we ervoor gekozen om verder te kijken en zijn we op zoek gegaan naar iets nieuws, een huis kopen. Daar wonen we nu ook al weer 1,5 jaar en ondertussen ook al een jaar een mooie hond.

Nu begint bij haar een beetje het gevoel of dit dan het leven is. Mijn vrouw heeft helaas de afgelopen jaren 2 fikse klappen gehad. Zus borstkanker en haar moeder ook helaas. Ze dacht, wanneer ben ik aan de beurt. Heb ik genoeg genoten van mijn leven op dit moment. Wat wil ik allemaal nog gedaan hebben. Ben ik niet te vroeg een langdurige relatie aangegaan. Dat gaat er allemaal in haar hoofd rond. En dat we een kinderwens hadden, waarna ze is gestopt met de pil in juni dit jaar met de gedachten dat dit onze relatie kon redden. Ook tot mijn grote schrik heeft ze zich, zonder dat ik er überhaupt vanaf wist, aangemeld voor een informatiedag in Amsterdam om als au pair aan de slag te gaan in Amerika! En dan was ze begin januari al beschikbaar en klaar om te gaan. Hier is ze op terug gekomen en bleek toch niks te zijn.
Haar gevoel heeft ze zo lang opgekropt, nooit wat verteld en heb zelf ook niks gemerkt. Nu komt er alles uit en ben ik bang dat het misschien te laat is, en dat is allesbehalve wat ik wil!

Ik ga bij mezelf te rade, wat heb ik allemaal misschien wel niet verkeerd gedaan? Op die vraag antwoord zijzelf: Niks je bent zo lief voor me en je moet en hoeft niks aan jezelf te veranderen. Je bent zo als je bent zegt ze.
Nu weet ik bij mezelf dat ik soms wel wat harder moet zijn en ook worden, ben soms ook te lief. Ze zegt ook nog wel steeds ik hou van jou. Maar ze is bang dat ze zichzelf te weinig heeft ontdekt omdat we al vrij jong bij elkaar zijn gekomen. En dat beangstigd haar of ze er wel goed aan doet om bij me te blijven.

We hebben er zelf even voor gekozen dat het misschien wel even verstandig was dat ik even ruimte creëer voor haar, dus slaap ik nu al een week bij mijn ouders. Om haar even tot rust te laten komen. Dat ze kan voelen hoe het is om echt alleen te zijn, en dat ze zichzelf tegenkomt. Dat er wat op zeer korte termijn moet gaan gebeuren, is voor mij wel duidelijk, want zo gaat het niet lang goed ben ik bang voor en ben bang dat ze misschien zichzelf zo gek maakt dat er wat gebeurt ofzo.

Deadline: graag zo spoedig mogelijk